Mister C.: “Waarom dieetboeken voor losers zijn?”

Ik denk dat ik recht van spreken heb, wanneer ik even over ga tot een banale rant met betrekking tot diëten en het verliezen van aanzienlijke hoeveelheden buikspek en reetvet. Ondertussen tikt de weegschaal reeds een verlies aan van 54 kilogram en ik ben nog niet helemaal klaar met mijn strijd tegen het resultaat van een bourgondische manier van leven.

Je gaat mij dan ook totaal niet horen klagen over de plotse hype van gezond gaan leven en ik ben de eerste om mensen te gaan stimuleren om meer te gaan bewegen (zelfs al zijn die pogingen meestal gesitueerd op en rond nieuwjaar en is die passionele drive om te sporten opgedroogd nog voor de maand maart eraan komt) MAAR …

Jawel, geen enkele rant is compleet zonder de symbolische MAAR…en deze rant is dan ook niet anders.

De wereld ligt aan de voeten van de Pascale Naessens en de Sandra Bekkari van onze maatschappij en eerlijk…ik krijg er een balkramp van.

De opkomst van overgewicht (Belgie telt iets meer dan 11 miljoen inwoners maar als we dat bekijken in kilo’s, dan hebben we het equivalent van 30 miljoen rondlopen) stond ook gelijk aan de opkomst van diëten, regime-systemen, punten tellen en de schrijvers van kookboeken die zichzelf een status van guru toeëigenen. De wereld ligt aan de voeten van de Pascale Naessens en de Sandra Bekkari van onze maatschappij en eerlijk…ik krijg er een balkramp van.

Morgen ben ik te gast van 10u-12u bij De Bende van Annemie op Radio 1. Ideaal luistervoer voor op je werk, thuis of onderweg! X

A post shared by Pascale Naessens (@pascalenaessens) on

Ik twijfel er geen seconde aan dat die heerlijke milfs (hoe dat Jambers er in godsnaam in geslaagd is Naessens aan de haak te slaan, geen mens die het begrijpt… die moet zonder twijfel een turboleuter in zijn broek hebben hangen) met de beste bedoelingen ter wereld spreken, maar eerlijk, ze zouden beter gewoonweg zwijgen en hun combinatie tijd/geld spenderen aan het pimpen van de keukens van Donald Muyle, alsof ze voor zichzelf zouden zijn.

Om te beginnen, mijn beste bikini-babes van de keuken, is er de pertinente vraag die iedereen jullie ooit al heeft willen stellen. “Zijn jullie ooit zelf dik geweest ?”

“De wereld van de quinoa-seuten is in shock, want iemand durft het aan openlijk de zwans van die twee dieet-trienen in vraag te stellen.” Gezien het feit dat het volop komkommer-tijd is en de boekjes vol staan over het feit dat iedere BV-ette graag in de broek van Koen Wauters had gezeten, kan dit bijna een koptitel worden van de volgende editie van de Dag Allemaal…met een storm aan verontwaardigde reacties op social media als gevolg.

But someone had to say it.

Om te beginnen, mijn beste bikini-babes van de keuken, is er de pertinente vraag die iedereen jullie ooit al heeft willen stellen. “Zijn jullie ooit zelf dik geweest ?” Begrijp me niet verkeerd, ik bewonder jullie Sports Illustrated tailles en de laatste keer dat ik een foto van Pascale in badkostuum zag, veranderde mijn frigo spontaan in een oven, maar hoe kunnen jullie uberhaupt weten wat het is om te vechten tegen overgewicht / obesitas – laat staan er een boek (of 2-3-4-…) over schrijven ?

https://www.instagram.com/p/BX6FWNpjyCA/?taken-by=sandrabekkari

Jullie boeken zijn geen poging om de wereld te verbeteren noch het leven van een gezond leven te promoten, maar eerder een poging jullie eigen beurs te spijzen. Ettelijke keren werd ik in het verleden geconfronteerd met advies, tips & tricks van mensen die wel de beste bedoelingen hadden maar eigenlijk geen bal verstand hadden van het probleem dat overgewicht is. Niet alleen wordt het uiteindelijk een gevalletje van neerkijken op de mens, maar die mensen tegen wie jullie preken hebben ook het gevoel dat ze totaal onbegrepen worden. Te vermijden dus ..

Een supermarkt, inderdaad, want de quinoa-speciaalzaak is helaas gesloten wanneer mijn dagtaak eindigt

Vervolgens is er de tijd kwestie.
Laat me toe even een indicatie te geven van mijn dagindeling (en per definitie die van – veronderstel ik – heel wat Vlamingen). Ik sta op, ik was mezelf en draai een kop of twee koffie in mijn halfwakkere kloten en roep ondertussen al voor de elvendertigste keer mijn kinderen op. Kinderen die, zoals merendeel van de koters van hun leeftijd, absoluut geen zin hebben om wakker te worden, laat staan naar school gaan. Het is vanaf dan sprinten om de kinderen op tijd op school te krijgen (want meerdere kinderen staat gelijk aan meerdere scholen) en om met, enigszins acceptabele vertraging, op de werkvloer aan te komen. Mijn werkweek is er eentje van 36 uur, in realiteit eerder 56 uur, waarbij ik over de middag doorwerk om ‘s avonds op tijd te kunnen vertrekken om dan ook tijdig de kinderen op te kunnen halen.

Ook dat afhalen is een kwestie van racen tegen de tijd, want als ouder willen we natuurlijk enkel en alleen het beste voor ons kind en stimuleren we hen dan ook om sport te doen. Die sportlessen zijn overal rond (want wat zou de fun zijn aan kinderen hebben als ze allemaal dezelfde sport, in hetzelfde gebouw, zouden beoefenen) en dus is het dan ook de taak van yours truly om ze overal rond op tijd afgezet te krijgen (en de facto dan ook opnieuw op te halen, zonder dat ze te lang moeten staan blinken). De 7.4 minuten die me, tussen het afzetten en ophalen van de kids, resten worden dan ook gebruikt voor het uitvoeren van de dagelijkse boodschappen.

Driewerf hoera, ik maak blijkbaar deel uit van een enorme groep mensen die een gelijke dagindeling hebben, want in de supermarkt kom ik letterlijk duizenden gelijkgezinden tegen die ook, allemaal, tegen de klok aan het racen zijn. Een supermarkt, inderdaad, want de quinoa-speciaalzaak is helaas gesloten wanneer mijn dagtaak eindigt, dus moet ik heel wat minder hip naar de supermarkt gaan om me te behelpen met de dingen die voorhanden zijn. Kinderen opgehaald, start een heus concert van georganiseerde chaos tussen mezelf en mijn wederhelft.
Een synchroon verloop tussen douche, huiswerk maken, agendas controleren en voldoen aan de miljoenen briefjes, koekenverkopen en kaartingen die de scholen organiseren en het maken van een voedzame schotel. Tegen dat de laatste sliert pasta (want ik ben niet echt een patatten-mens) bij de kinderen is binnen gewerkt, beginnen de eerste oogjes al dicht te vallen en is het bedtijd.

beste Pascale en Sandra, wij hebben helaas niet de luxe om letterlijk uren achter het kookfornuis te kunnen spenderen zodat we vrienden en familie kunnen verbazen met een exquise gerechtje

Onze avond kan dan ook steevast beginnen, zo ongeveer rond 21hr30, wat meestal dan gedomineerd wordt door nog wat extra werk (want we kunnen de euros natuurlijk allemaal goed gebruiken). Wanneer we dan uiteindelijk halfdood in slaap vallen, lijkt het alsof die wekker steeds sneller terug een hoog krijsend geluid produceert, om ons met enige zekerheid te bevestigen dat de nieuwe werkdag opnieuw kan beginnen. Neen, beste Pascale en Sandra, wij hebben helaas niet de luxe om letterlijk uren achter het kookfornuis te kunnen spenderen zodat we vrienden en familie kunnen verbazen met een exquise gerechtje, op een stukje leisteen gepresenteerd. Wij, arme burgers, moeten werken (om dan bv overpriced kookboeken te kunnen aankopen).

Last but not least behoor ik tot de categorie van het voetvolk. Mensen die godganse dagen hun kazakken afdraaien om op het einde van ons leven te kunnen sterven en onze kinderen met een hoop schulden op te zadelen. Ik droom zelfs niet meer van een pensioen, ik droom meestal over volgende week en het is geen rooskleurige droom maar eerder iets dat flirt met een nachtmerrie. Ik ben meester van de magie, op een niveau waar zelfs David Copperfield bloedgeil van wordt, want ik slaag erin 1€ te gebruiken voor 50€ aan gezinsuitgaven.
Onze vakanties zijn er niet waar we onze instagram gaan volspammen met fotos op één of andere luxeyacht, voor de goudgele stranden van Barbados, en de hashtag #livelife maar eerder een midweek in een centerparks, op een half uur rijden van thuis (want stel je voor dat we plots nog een wat extra uren moeten werken). Een centerparks liefst van al buiten hoogseizoen, aangekocht op een veilingsite waar het juist spotgoedkoop was. Ik wilde eigenlijk liever ergens anders naartoe, maar mijn portefeuille was het niet met mij eens.

Misschien kan het een idee zijn voor een volgend boek ? “Maak gezond eten goedkoper dan frituurtrash”

Begrijp me niet verkeerd, ik ben geenszins jaloers op jullie vakanties, in tegendeel, wie geld heeft moet het laten rollen, zo kunnen ook andere mensen een inkomen genereren. Maar laat me de financiële issue even in perspectief plaatsen. Een doos met 30 frikandellen in de Lidl kost 1.99, een grote zak diepvriesfrieten kost er 0.79€. De mix van beiden zorgt voor zomaar even 1 week maaltijden. Ik wil niet blijven hameren op Quinoa, zonder twijfel een super product, maar laat ons gewoon nog maar kijken naar de prijzen van verse groenten en fruit.

Lucky us dat er discounters bestaan, die nu ook een gamma vers aanbieden voor enigszins betaalbare prijzen, want in de gewone supermarkt wordt het duurder en duurder en dan zwijgen we nog maar van de hippe speciaalzaken. Voor de weekprijs van mijn frikandellen en frieten, kan ik met “gezond” welgeteld een half bord maken, laat staan dat ik er mijn gezin een volledige week eten mee geef. Misschien kan het een idee zijn voor een volgend boek ? “Maak gezond eten goedkoper dan frituurtrash” .. zal misschien minder in jullie financieel kraam passen, maar het zal in ieder geval realistischer zijn. We leven in een wereld waar een fles water in prijs nagenoeg duurder wordt dan een fles frisdrank met kilo’s suiker in, dus uw designteljoor met supermegagezonde voedingswaren is ook maar een scheet in een netzak (om maar even een lokale spreuk te gebruiken)

Let wel dames, het is jullie schuld niet dat voedingswaren duur worden en jullie hebben geenszins de primeur te pakken wat betreft “duurder is beter”. De voedingssnullen van Weight Watchers hebben die eer. ETEN IS SLECHT! Behalve als je onze kant-en-klaar schoteltjes koopt, 6 keer duurder dan de normale prijs, want dan is eten echt heel erg goed. (en liefst zoveel mogelijk)

Samengevat, zelfverklaarde gezondheidguru’s en corrifeeën van de Vlaamse TV en literatuur-cuisine, is jullie voortdurend gepreek over gezond eten en leven even realistisch als één of ander katholiek kalf dat, samen met een neger, door mijn schoorsteen gekropen komt om er mijn schoentje met allerlei te vullen. Mensen met overgewicht zoeken hulp en die hulp denken ze te vinden in magische wonderboeken, geschreven door mensen die van hun dagen niets anders te doen hebben en die ook niet echt wakker liggen van het verlies van een maandwedde aan ingrediënten.

De schrijvers van die boeken hebben ook nooit een kilo overgewicht gehad, maar gaan wel zeggen hoe anderen het moeten aanpakken, zich baserend op hun eigen levensstijl.Het enige dat er gezonder op wordt, zijn jullie royalties…

/rant Mister C.

Tags:

Joy of Matcha

Dit vind je misschien ook leuk

Vers & sappig: The Juicery

Meer en meer mensen kiezen voor een gezonde levensstijl, niet dat wij daarvoor plooien ...

Carcasse by Atelier Dierendonck

Zijn jullie na een klein half jaar nu helemaal het Noorden kwijt bij Whatmatters? ...

6 koffietrends voor 2017

Nee, de koffiehype is nog niet op zijn retour. De zaken zitten nog steeds ...